hamer op de kop

Waar mijn berichtje vorige keer eindigde, pik ik de draad weer op: ik ben nog steeds niet 100% lekker.

Zaterdag veel geslapen en wat naar Ally Mc Beal gekeken -dit is dan ook mijn nieuwe slaapritueel geworden- om de volgende dag helemaal fit er tegenaan te kunnen gaan.

Na zondag wat schoolwerk te verrichten en de mooie, zonnige dag voorbij te zien gaan, stelde ik Toon en Gerd voor ons 'eindhalteproject' toch uit te voeren, ook al werd het al wat donkerder.

- Eindhalteproject = neem de metro, stap uit bij de laatste halte en laat je verrassen door de (hopelijke mooie en interessante) omgeving.

Blijkbaar had ik net iets te lang binnengezeten, want van zodra ik de sneeuw onder mijn snowboardschoenen hoorde kraken, is de glimlach geen moment van mijn gezicht verdwenen (de verschrikte gezichten niet meegerekend wanneer Toon me een paar keer in de diepe sneeuw deed verdwijnen). We trokken naar Frognesteren en daar heb ik volop genoten: het uitzicht, de koude lucht, de overvloed aan sneeuw, mijn improvisatieslee (een plastieken zakje), de felwitte (bijna) volle maan en het koffietje om de avond mee af te sluiten.

Maandag was er geen les gepland en zo werd het alweer een het-is-veel-te-mooi-weer-om-te-werken-voor-school-en-binnen-te-zitten-maar-wat-moet-dat-moet-dag. 's Avonds zochten we Jerney en de andere meisjes op en bakten Nederland en België samen pannenkoeken.

De les die we dinsdag kregen, Music and Identity, klonk veelbelovend, maar werd uiteindelijk een voorlees-2,5-uurtjes van een nieuwe docent, Jan Sverre. De voorbije lessen is het discussiegebeuren heel wat afgezwakt (om niet te zeggen dat het verdwenen is) en dat vinden we best jammer. De interactie tussen studenten van verschillende culturen en nationaliteiten lijkt me net het pluspunt van de hele zaak.

- Het is al zover gekomen dat ik in het Engels én het Hollands denk. Hoor ik me sjaaves denke wat ik eggt niet magg verggete de dagg nadien en dan denk ik van "Nau, kom op joh, doe effe normaal".

Tijdens de pauze heb ik gauw even de loopband in de sportzaal van de campus uitgeprobeerd. Deze wordt de studenten van de internationale klas gratis aangeboden (echt, nog geen enkel slecht woord over mijn avontuur hier).

Daarna volgde een uitstap naar het internationale museum, dat onderdak biedt aan de 6 grote wereldgodsdiensten, namelijk het boeddhisme, hindoeïsme, christendom, sikhisme, jodendom en de islam. De gids nam ons mee (eerst schoenen omruilen voor slofjes, je handen wassen en waar nodig je haar bedekken met een doek) op een één uur durende religieuse reis: in het museum zijn de heilige gebouwen die je in Oslo vindt in verkleinde versie nagebouwd.

Aangezien we na enkele dagen op onze kamer nog wat hebbedingetjes misten, trokken sommigen er nog eens met de IKEAbus op uit. Tot onze verbazing reed de bus deze keer een andere richting uit, waardoor we bij een ander filiaal uitkwamen en ik zo mijn voorraadje appels niet kon aanvullen. (Tijdens mijn vorige IKEAbezoekje kocht ik een 4-tal goeie appels, die ik in de supermarkt nog niet echt gevonden heb.) Ik kwam wel met het snoezigste plantje naar huis. Het is misschien niet eetbaar, maar wel groen.

Opnieuw wat misselijk en opnieuw, na een Ally'tje, vroeg in bed gekropen.

Deze morgen een interessante les gevolgd over de evolutie van de kijk op childhood. Elizabeth, docent nummer 4, nog eentje te gaan, verwelkomde ons met een vriendelijke glimlach en ... discussies (joepie!).

Nu ik hier al enkele dagen ben, heb ik al wat geleerd (soms al doende -zijnde: door de fout wel te maken):

- Vergeet je sleutelkaart niet wanneer je je gang verlaat, anders geraak je niet meer binnen (gelukkig hebben we al een code ontdekt die de gangdeur ook opent).

- De zware deuren moet je open dúwen, niet trekken (en best met beide, lege handen en misschien zelfs met je schouder er tegenaan).
- Wacht even (of blaas alleszins even) wanneer je thee, koffie en/of soep wilt drinken: ook in Oslo kan je je tong verbranden (meerdere malen na elkaar zelfs).
- Matig de hoeveelheid blauwebessenconfituur op je boterham, anders schrik je van je eigen spiegelbeeld met knalblauwe tong (en ook je vingers blijven niet gespaard).

- Vergeet je 'na 10 koffies krijg je er 1 gratis'-kaartje niet af te stempelen bij Deli de Luca, anders worden het minstens '20 koffies en 1 gratis' (niet dat ik dat erg vind).

Met deze handige tips sluit ik dit berichtje af. Hopelijk voel ik me bij mijn volgende verslaggeving opnieuw kiplekker.

Should I otherwise put my troath open?

Yet another exciting day up north: I saw more then 100 naked bodies in the parc, ate at my teacher's and met mr. Lee, the Norwegian King of Noodles.

Eergisteren (donderdag) was alweer een drukke dag. Na de voormiddagles met Geir vertrokken we met de hele bende naar het Vigelandpark (ook bekend als: hét park in Oslo, dat park met al die beelden, daar waar die kunstenaar zoveel beelden heeft gezet, ... met andere woorden: je vertrekt niet uit Oslo zonder dat ene park-waar-die-kunstenaar-al-die-beelden-neergezet-heeft te bezoeken). En ze hebben gelijk.
Tijdens de zomermaanden gidst Geir toeristen rond in het Vigelandpark, dus kregen we van hem enkele woorden uitleg over de kunstenaar zijn leven, visie en bedoeling. In een notendopje: in het park staan meer dan 200 (naakte) mensen afgebeeld, in alle glorie dat een menselijk wezen kan bezitten: sommigen zijn droevig, boos of uitgelaten, anderen staan stil te kijken, nog anderen spelen en kruipen op en onder elkaar, ... . Opvallend is de relatie tussen vader en zoon (Gustav Vigeland verloor zijn vader op 16-jarige leeftijd) en het 'niet willen verdoezelen' van de gebreken van de mens: zo is een oude man bijvoorbeeld gebogen en afgepeigerd.
De kunstenaar vond het belangrijk dat mensen op een andere manier naar kunst konden kijken. Geen stijf en elitair gedoe. Zo betaal je geen inkom voor dit ongeveer 1 km² grote park en is spelen en ravotten toegestaan. Dit mag je zelfs ver drijven: "You're allowed to climb on the statues, it's what Vigeland would have wanted." Dat hoef je mij geen 2 keer te zeggen...

Geir gidste ons verder de stad door, naar zijn eigen woning. Achter de muren van een grijs gebouw vonden we een warm en gezellig appartement op de 7de verdieping. Met zicht op de fjorden van Oslo. We werden (alle 24) hartelijk begroet door Britt, Geir z'n vrouw, en de geur van lekker zelfgemaakte soep. Op de verschillende tafels vond je flatbrod (heel dun, hard brood dat proeft naar pannenkoekendeeg), boter, romma (dikke room) en broodmandjes met verschillende Noorse broodjes. Na de soep (Geir en Britt hadden zelfs aan de vegetarische mensen onder ons gedacht) volgden er fruit en chocolaatjes. De gastvrijheid en het enthousiasme van onze docent is erg hartverwarmend. We keken nog naar het ondergaan van de zon achter de fjorden (jammer genoeg hing er mist) en bedankten de gastheer en -vrouw.

Die avond vond er een international dinner plaats in de grootste kerk van Oslo, gevolgd door het levensverhaal van een zekere mr. Lee, the Norwegian King of Noodles. Dit etentje was gratis en alhoewel niemand van ons wist wie mr. Lee was, was het merendeel van onze klas toch aanwezig (welke student -in Noorwegen- slaat nu geen gratis eten af?). Na een Tanziaans gerecht (kip met rijst), werden we uitgenodigd om naar mr. Lees verhaal te luisteren. Spijtig genoeg sprak hij enkel Noors en gaf de tolk een erg compacte Engelse vertaling, waardoor mijn concentratie soms wat wegviel, maar zijn levensverhaal is beslist een filmscenario waard: Mr. Lee, Norwegian King of Noodles - hoe een arme Zuid-Koreaan, gewond tijdens de oorlog, het schopte tot een bekende chefkok en succesvol zakenman.
Achteraf stapte ik nog even een cafétje binnen (waar een 6-tal studenten, die gevlucht waren voor het 2 uur durende levensverhaal, hun onderdak hadden gevonden). "Hi Debbie! You survived! Do you want a beer? It's cheap!" Dat is een meevaller! Voor iemand die geen bier drinkt...

Gisteren trokken Toon en ik na de les de stad in. De arme jongen is al sinds woensdag op zoek naar 'shoes to play indoor soccer', iets wat je niet gemakkelijk vindt in het land van de wintersport blijkbaar. Enkele dagen geleden vroeg Anthony (Fransman uit de klas) of we geïnteresseerd waren om mee zaalvoetbal te spelen tijdens een tornooitje georganiseerd door de Hogeskole op zaterdag. Voetbal op zaterdag? Daar zeg ik geen neen tegen!
Na drie dagen zoeken achter geschikte schoenen, vond Toon gisteren gelukkig net op tijd (voor hij er echt helemaal onderdoor ging) een goed paar. Daarna nog even naar de Kiwi voor de ingrediënten voor macaroni met 'ham' en kaas en groentjes om later op de avond de 'Hollandse meiden' en Dora (Hongaars meisje) te overtuigen van onze kookkunsten.
's Avonds werden we naar een loungebar uitgenodigd door Christina (Russische). Wanneer we voor de deur van de chique bar stonden, vroegen de buitenwippers naar onze ID Card ("oh, zo'n lounchebar dus", dachten we toen we vragend naar elkaars alledaagse plunje keken). De minimum leeftijd was 24, maar wanneer Christina met haar guitige glimlach uitlegde dat we tot 1 klas behoorde en enkele keren met haar grote bruine ogen knipperde, mochten we binnen. Later hoorden we dat de dag voordien de minimum leeftijd 22 bedroeg. Oh, zo'n loungebar dus.

De gesprekken die we met elkaar voeren (hetzij in een loungebar, tijdens de pauze tussen de les, of tijdens de docent zijn uitleg -woepsie) zijn erg interessant. Je valt van de ene verbazing in de andere en je ogen worden elke dag verder en verder geopend. Anni vertelde me gisteren dat in Finland vervangleerkrachten (een soort babysitters, want je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben) 18 tot 22 euro per uur worden betaald. En dat verder studeren er nagenoeg niets kost. Eszter uit Hongarije vertelde over hoe gevaarlijk het er bij haar thuis aan toe gaat in de straten en dat de zigeuners er gewelddadig kunnen zijn. Isabel uit Zwitserland had het over het Zwitsers-Duits en haar ervaringen als leerkracht in Peru. Dit is nog maar een klein samenraapsel van onderwerpen waar ik het er de voorbije dagen over gehad heb. Toen ik eerder zei dat de lessen me heel wat bagage gaan meegeven, wist ik nog niet dat de (levens)ervaring van mijn klasgenoten me nog zwaarder zou beladen.

- Even dit: toen ik gisterenavond merkte dat een Deli de Luca-hoekje rond 21u nog open was, ging ik even binnen om me te informeren over de openingsuren. "We don't close..." -ik weet niet hoe mijn gezicht er op dat moment moet uitgezien hebben- "... we're open 24/7."
Een vreugdekreetje, wat dacht je?!

Deze morgen (zaterdag) stond ik op met een vervelend gevoel in mijn buik en een verschrikte kop: mijn wekker moest om 9u staan, niet om 9u30! Haasten, door de verse sneeuw, naar de Samfunnet Pub, waar de rest van het voetbalteam ons verwelkomde met "they're really real, they've got the same outfits and everything." Het vervelende gevoel in mijn maag sloeg om naar misselijkheid en ik besloot te cheeren in plaats van mee te spelen. Goeie keuze, want ik zou zo van het veld gespeeld zijn: die harde ballen zouden me enkel in de netten gejaagd hebben van angst. Amy (Duits meisje), Gerd en ik moedigden ons Rutabaga (een soort groente waarvan Anthony vond dat ie leuk klonk)-team aan van op de zijlijn. Uiteindelijk waagden zij zich toch op het veld, maar ik vertrok terug naar mijn kamer.

Vandaag wordt een rustig dagje. Ik ga de vele indrukken van de voorbije week laten bezinken en wat slaap inhalen.

Een 'Osloiaanse dag' zou langer moeten duren dan 24 uur.

"een toetje" is nu ook niet bepaald mannelijk te noemen

Het sneeuwt!

Gisteren maakten we kennis met enkele van onze docenten, de studenten en de hogeschool. Het deel van de campus waar wij les krijgen, was vroeger een brouwerij. Dat zie je nog aan de brouwketel boven de ingang en de donkere houten balken in ons klaslokaal. Voor de rest heerst er een gezellige sfeer, onder andere door de meerdere koffiewinkelhoekjes. Die Noren moeten echt een koffieverslaving ontwikkeld hebben. Of zou het feit dat er zoveel thee en koffie over de toonbank gaat gelinkt kunnen worden aan de koude? (Dat is ironisch bedoeld en ervaring leert me dat ik dit soms best verduidelijk.) Na administratieve zaken in orde gebracht te hebben en het trekken van een collectieve lelijke foto (waarmee ik bedoel dat echt ie-de-reen lelijk op z'n studentenkaartfoto staat), trokken we naar het Centraal station voor een maandpas voor het openbaar vervoer en ook hier was het fotogebeuren niet anders. Het zal wel liggen aan de Noorse camera's... ja toch?!

Het adres voor een gezellige, leuke namiddag en dat voor weinig geld?! Ikea in Oslo! Je neemt de gratis Ikeabus, die pendelt tussen Oslo-city en Ikea, geniet ondertussen van het uitzicht op de bevroren meren en lichtjes langs de weg en droomt weg bij de gedachten aan hoe je de witte muren van je kamer kan opfleuren.
Jerney, Gemma en Aniek (de drie Nederlandse meisjes) en Toon Belgium, Gerd Belgium en ik liepen uitgelaten naar de grote gele zakken. Het is zo dat je hier de eerste dagen een nieuwe achternaam krijgt, namelijk het land van waar je vandaan komt. Zo heb je o.a. Amy Germany, Hedvig Hungary en Anni Finland. En ook de lekkere én goedkope Ikeakeuken (zoveel verschillen Nederlanders en Belgen dan toch ook weer niet) stond op het to-do-lijstje.
- Hier in Oslo kan je tot 23u naar de Ikea en nog andere winkels trekken... ik denk dat het ontstaan van de koffieverslaving me al iets duidelijker wordt.

Deze morgen hadden we om 8u30 (zoals elke dag -neen, ik ben hier niet op vakantie) onze eerste echt les. Geir, een kwikke oudere man met een grijze baard, vloog er meteen in met enkele kleine discussies rond onze eigen cultuur, die van anderen en welke vooroordelen verschillende culturen (hier: landen) over elkaar koesteren. De typische 'Duitsers drinken 24 uur per dag bier', 'Belgen eten enkel frieten', 'Hollanders dragen klompen' en 'Alle Spanjaarden kunnen flamenco dansen' kwamen aan bod. Maar ook Chhavi, uit Nepal, had zijn zegje: "The people in the Western World are very individualistic and they have double standards: all they want is peace, but they still keep selling guns to one another..." Een pijnlijke waarheid die de rest van de klas aannam.
Als alle lessen half zo interessant worden als die van deze voormiddag, dan ga ik met een rijk gevulde bagage (naast de valies van 24 kg) naar huis.

En voor diegenen die het zich zouden afvragen: er zat geen Deli de Luca in vandaag. Hoe het kan, weet ik nog steeds niet...

ritme voor gevoel

2 dagen Oslo...

Na een te zware bagage voorbij de controle te krijgen (20 kg, what were we thinking), afscheid te hebben genomen, een korte vlucht (lang genoeg voor een doemdenker) en een zware tocht door de straten van Oslo (dankjewel Toon en Gerd voor de helpende en sleurende handen), bereikten we de jeugdherberg. Opmerkelijk hoe snel je je een kamer eigen maakt (lees: hoe snel je rommel kan maken).

Doordat ik de volgende dag iets te enthousiast vertelde over pizza's, en Toon had doen watertanden, gingen we op zoek naar een pizza. En wat voor één vonden we dan... na onze verrukte kreetjes te horen kwam de pizzaboy vanachter zijn toonbank: "They don't have large pizzas in Belgium, do they?" Hij toonde ons dat een 'reker' een garnaal is, ook wel gekend als shrimp.

Daarna zetten we ons wandeling verder. Indruk: veel standbeelden (meisjes, jongens, Noorse helden, een ijsbeer, 'den dikke', ...), veel H&M's, trollen op de straat en wil je naar 'het water', dan loop je toch gewoon het hoekje om? Plots stonden we aan de haven en beseften we dat we niet langer in één of andere stad zaten. Dit was Oslo en ... hé! De skipiste! Ik zie de skipiste! En ja hoor, daar dat kleine witte stipje boven de donkergrijze massa is wel degelijk een skipiste. Als je goed kijkt ...

Het werd al wat kouder, mijn vingers zagen alweer paars en waarschijnlijk mijn tenen ook. We stapten voorbij een reclamebord dat mijn leven zou veranderen. Achter de doodgewone boodschap 'koffie voor 10 NOK' (zo een € 1,107 op dit moment) gaat een wereld schuil van zoet en zaligheid... Ben and Jerry's ijs, taarten van wel 15-20 cm hoog, glanzende warme wafels, enorme cookies, muffins die net niet uit hun rokje ploffen, snoep en chocoladerepen recht uit Willy Wonka's fabriek (zo staat het op de verpakking), lekker zoet fris fruit, ... en als dat alles nog niet genoeg is: 4 soorten koffie die je naar eigen smaak mag 'verzoeten' (caramel, hazelnoot, chocolate & mint, witte chocolade, melkchocolade, kaneel, ...) en dat voor 10 NOK! De Deli de Luca-koffiehuisjes (Deli de Debbie zoals mijn medereizigers het nu al noemen) vind je hier bijna op elke hoek. En wees er maar zeker van: mij vind je er elke dag!

Na die ontdekking (ik kan niet wachten tot morgen) trokken we opnieuw naar de jeugdherberg, waar het 4de bed in onze kamer opgemaakt lag. Woojung, een grappige, enthousiaste Zuid-Koreaan die in Londen studeert, vergezelde ons die avond. Hij was onder de indruk van Toon zijn muziekdatabank (zo'n 2600 liedjes) op z'n computer en pende ijverig enkele namen over uit de lijst. Thuis luisterde hij enkel Zuid-Koreaanse muziek, wist hij ons te vertellen.

De dag erop (maandag, vandaag) trokken we met onze zware bagage (en mijn onhandige valies) naar een cafétje, waar we met de andere studenten afgesproken hadden voor de lunch. We schoven aan tafel bij Noren, een Finse, Tsjechen, Fransen, Russen, een Nederlandse, een jongeman uit Nepal, Duitsers, ... . 'Zouden ze aan ons kunnen zien dat we Belgen zijn?' Een happy bunch, als je ons zo bij elkaar zet.
We haalden onze sleutels op en trokken vol spanning richting Jens Bjelkesgaten 42. Na de ene kaart door die gleuf te halen en die kaart dan weer daar te steken stond ik voor nummertje H0101. Aarzelend deed ik de deur open, dit werd mijn 'thuis' voor de volgende 3 maanden, je zou voor minder wat zenuwachtig zijn, en de spanning verdween. De kamer en badkamer zijn lekker ruim (maar nu ook weer niet zo ruim dat er 4 mensen kunnen logeren) en de meubeltjes zijn degelijk. Na wat heen en weer geschuif en het uitpakken van mijn koffers kan je alweer zeggen dat ik me de kamer eigen heb gemaakt. Zonder rommel deze keer.
We sloten de dag af met een Sponge Bob Squarepants-croque monsieurtje (dankzij het kerstcadeau dat Toon van zijn zus kreeg) en het beantwoorden van mails, berichtjes en aanvullen van onze blog.

Benieuwd hoe morgen eruit ziet? Ik ook.

Oeps...

Ik gokte dat mijn eerste paniekaanval me volgende dinsdag zou overvallen. Oeps, foutje ... ik zit er middenin!

Nog 1!

We staan alweer een maandje dichter bij het vertrek en gelukkig is er al het een en ander uitgeklaard.
We (Toon, Gerd en ik) hebben een kamer! Na een heel gedoe hebben we een contract kunnen tekenen voor een kamer met eigen douche en een keuken die je met 8 deelt. Yes...
Ondertussen heeft het lessenrooster, de klassamenstelling (26 mensen van een 13-tal verschillende nationaliteiten), de aanvraag tot een 'study buddy', de practische regelingen rond 'the keys' én het klimaattype (0,7°C tot -4,3°C -don't forget to bring warm clothes!) ons ook via mail bereikt.
Oslo komt plots erg dichtbij, ook al blijft het liggen op 1.641,02 km van hier (volgens Mappy).

Nog 2 maanden...

Stand van zaken:

vliegtuigticket: geboekt (vertrek: 31 januari)
verblijfplaats: nog steeds niet vastgelegd
Noors: (nog) geen woord
zenuwen: gieren door mijn lichaam telkens het woord Noorwegen in mijn hoofd opduikt